Την Τρίτη 29 Ιουνίου 2010 και ώρα 19:30, οι εκδόσεις Παπαζήση και το Metropolis διοργανώνουν στο Metropolis live stage (Πανεπιστημίου 54 & Εμμ.Μπενάκη, 3ος όροφος) την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Μελέτη Η. Μελετόπουλου με τίτλο ” ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ”.
Για περισσότερες λεπτομέρειες ακολουθήστε το παρακάτω link της επίσημης πρόσκλησης.
Του Όθωνα Ιακωβίδη
Ο σοσιαλισμός, ως πολιτική κοσμοθεωρία, βρήκε, τελευταίως στην Ελλάδα, μία νέα έκφανση.
Ο Πρόεδρος της Διεθνούς του Σοσιαλισμού, κ. Γιώργος Παπανδρέου, αφού προβληματίσθηκε επίπονα, όλα αυτά τα χρόνια, για την μερική αποτυχία τού «δημοκρατικού σοσιαλισμού» και τη παταγώδη αποτυχία τού «υπαρκτού σοσιαλισμού», παρουσιάζει στη διεθνή πολιτική σκέψη, αλλά και πρακτική, την εντελώς νέα εκδοχή της εφαρμογής (από τα σοσιαλιστικά κόμματα) τού «ανύπαρκτου σοσιαλισμού». (περισσότερα…)
Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Δύο είναι οι συνθήκες που διατήρησαν μέχρι σήμερα ενεργό το γεωστρατηγικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ και της Δύσης γενικώτερα για την Ελλάδα: α) ο φόβος της ρωσσικής γεωπολιτικής επέκτασης προς την Μεσόγειο και β) η στρατηγική ασφάλεια του Ισραήλ.Αυτοί οι δύο παράγοντες προϋπέθεταν, κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, την ακεραιότητα αφ’ενός, τον πλήρη έλεγχο αφ’ετέρου του Ελληνικού κράτους από το ΝΑΤΟ. (περισσότερα…)
Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Το 1946, ενώπιον του Ελληνικού λαού, ετέθη το δίλημμα μεταξύ της αστικής δημοκρατίας (με όλα τα ελαττώματα μίας βασιλευομένης, αυταρχικής, πελατειακής και φαυλοκρατικής αστικής δημοκρατίας βαλκανικού τύπου) και του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Μαζικά και ξεκάθαρα, το εκλογικό σώμα επέλεξε την πρώτη. Επειδή το ΚΚΕ δεν συμβιβάσθηκε με την απόφαση του Ελληνικού λαού, χρειάστηκε και ένας τριετής εμφύλιος πόλεμος για να αποτραπεί η μετατροπή της Ελλάδας σε κομμουνιστική δικτατορία. Η Αριστερά πλήρωσε την επιλογή της, όπως ήταν αναμενόμενο, με την πολιτική της δίωξη και απομόνωση επί δεκαετίες. Ταυτόχρονα, όμως, εγκαθιδρύθηκε σκληρό κατασταλτικό αντικομμουνιστικό καθεστώς, τουλάχιστον μέχρι το 1974. (περισσότερα…)
Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Σε προηγούμενο άρθρο μου (www.doureios.gr και www.antibaro.gr , 9 Νοεμβρίου 2009, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΝΕΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ) είχα υποστηρίξει ότι βασική επιδίωξη της Τουρκίας είναι η προώθηση της ηγεμονίας της ή έστω της συμμετοχής της σε πολλαπλά ταυτοχρόνως επίπεδα. ΄Εγραφα για την « νεο-οθωμανική φαντασίωση της ΄Αγκυρας, που προβλέπει την επέκταση της κυριαρχίας της στην περιοχή από τον Ατλαντικό μέχρι την Δυτική Κίνα. Στην μεν Ευρώπη, η Τουρκία θέλει να εισέλθει ηγετικά, με την αυτοπεποίθηση της αυξανόμενης δημογραφίας της,και ως εκφραστής και υπερασπιστής των ευρωμουσουλμανικών κοινοτήτων. Στην δε Ασία ως ηγέτις του αραβικού κόσμου και του Ισλάμ. Γι’αυτό και επέλεξε την προσέγγιση με το Ιράν και την ανοιχτή σύγκρουση με το Ισραήλ, ώστε να καταλάβει την θέση του ηγεμόνα του παγκόσμιου χαλιφάτου». (περισσότερα…)
Του Γιώργου Κοντογιώργη*
Η μικρασιατική καταστροφή έχει επικρατήσει να ερμηνεύεται ως ένα αυτοτελές επεισόδιο της νεοελληνικής ιστορίας, σημαντικό οπωσδήποτε, αφού σημάδεψε το τέλος του μικρασιατικού ελληνισμού. Γι αυτό και οι ερμηνείες της επικεντρώνονται στις ευθύνες των πολιτικών και στρατιωτικών πρωταγωνιστών που διαχειρίσθηκαν την υπόθεση, στο εφικτό και στο σκόπιμο του εγχειρήματος, στην αξιολόγησή του υπό το πρίσμα της πολιτικής των Δυνάμεων (ως ιμπεριαλιστικό/αποικιακό) ή της αρχής των εθνοτήτων κλπ.
Σε ό,τι με αφορά θα υποστηρίξω πως οι ρίζες της μικρασιατικής καταστροφής ανάγονται στις σταθερές που δημιουργήθηκαν από τις απαρχές της συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους, ενώ οι ιδεολογικές και πραγματολογικές της προεκτάσεις, δεσπόζουν και σήμερα, στην πολιτική και διανοητική ζωή του τόπου. Θα επιχειρήσω να καταδείξω ότι η μικρασιατική καταστροφή υπήρξε το αποτέλεσμα του τρόπου της απελευθέρωσης και, κατ’επέκταση, της συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους υπό το πρίσμα πραγματικοτήτων που δεν προσιδίαζαν στα ποιοτικά χαρακτηριστικά και τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας της εποχής. Γεγονός που έμελλε αναπόφευκτα να το μεταβάλει από κράτος, διαχειριστή της ελευθερίας της ελληνικής κοινωνίας, σε κράτος νομέα του εθνικού συμφέροντος, δηλαδή σε κράτος πολιτικής κατοχής. (περισσότερα…)
Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Οι γνωστοί τρόποι εξόδου από την ύφεση δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην Ελληνική περίπτωση
Σε προηγούμενα άρθρα μου κατά την περασμένη εικοσαετία1 είχα προβλέψει, βάσει της κοινής οικονομικής λογικής, την αναπόφευκτη δημοσιονομική κατάρρευση της χώρας. Επίσης είχα εγκαίρως προβλέψει και μάλιστα προειδοποιήσει για την φούσκα του χρηματιστηρίου έναν χρόνο πριν αυτή εκραγεί, κερδίζοντας ειρωνικά σχόλια και τον τιμητικό τίτλο της «Κασσάνδρας».Πιο πρόσφατα υποστήριξα ότι η ύφεση της Ελληνικής οικονομίας θα είναι μακροπρόθεσμη και θα συνοδευτεί από κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση, ίσως δε θα έχει επιπτώσεις στα εθνικά θέματα. Αυτήν την φορά ήρθε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και με έκθεσή του διέψευσε όσους αυτο-εφησυχάζονταν με την βεβαιότητα ότι “η ύφεση θα κρατήσει δύο-τρία χρόνια” . (περισσότερα…)
Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Συγχωνεύσεις οργανισμών, κατάργηση προκλητικών προνομίων και παγκοσμίως πρωτότυπων επιδομάτων,αναστολή διορισμών στο δημόσιο κλπ. είναι μεν απαραίτητα μέτρα για την δημοσιονομική σωτηρία της χώρας.Αλλά δεν πρόκειται να αποδώσουν μεσοπρόθεσμα,ούτε να γίνουν αποδεκτά χωρίς κοινωνική έκρηξη και πολιτική αποσταθεροποίηση, εάν δεν εφαρμοστούν αναλογικά σε προνομιούχους και μη.Ξεκινώντας ασφαλώς από τους πρώτους. (περισσότερα…)
Του Όθωνα Ιακωβίδη
Ο τίτλος, αποτέλεσε το κυρίαρχο σύνθημα με το οποίο το ΠΑΣΟΚ (υπό τον ΓΑΠ) κατατρόπωσε τηην (υπό τον ΚΚ) ΝΔ στις τελευταίες (προ 4μήνου) εκλογές και έχει πλέον αναπτυχθεί πλήρως, ως εφαρμοσμένη πολιτική επιλογή, (διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι αποτελούσε ποταπό ψέμμα για την υφαρπαγή της εξουσίας, από έναν εξαπατημένο λαό/ψηφοφόρο).
Το σχέδιο που, όπως θυμόμαστε όλοι, δεν αποκάλυπτε τότε κανένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, (φοβούμενο , ίσως, μην του το υποκλέψει ο αντίπαλος) έχει ήδη αναπτυχθεί σε όλο του το μεγαλείο:
Η οικονομική διαχείριση του Ελληνικού πλούτου, αφού δρομολογήθηκε από το ΠΑΣΟΚ ακριβώς επάνω στις γραμμές που τράβηξε η ΝΔ (και αποδοκιμάστηκαν περίτρανα, από τον ψηφοφόρο/λαό) παραδόθηκε πανηγυρικά, στα χέρια των δανειστών μας («οι αγορές»). (περισσότερα…)
Του Γιάννη Σακιώτη*
Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για την οικονομία είναι επώδυνα. Μακάρι να μπορούσαμε να τα αποφύγουμε. Αλλά, όταν ζούμε ως χώρα με πανάκριβα τοκιζόμενα δανεικά, η διάσωση απαιτεί μικρές και μεγάλες θυσίες από όλους.
Πέρα από το μέγα θέμα της διαφθοράς, που νομίζω κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει εάν είναι 10 ή 100 δις στην διάρκεια της κυβέρνησης ΝΔ -επίσης, κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει το μέγεθος της διαφθοράς στην περίοδο Σημίτη, η γενική εικόνα είναι κάτι σαν … ισοπαλία-, υπάρχει και το ΜΕΓΑ ΘΕΜΑ της Κοινωνικής Συνοχής.
(περισσότερα…)
Του Μ. Αμάραντου
Η δημοσιονομική κατάρρευση, η διαδικασία ντόμινο που έχει ήδη αρχίσει με τις ακάλυπτες επιταγές, η κάθετη πτώση του τουρισμού που έχει ξαναδώσει στις ελληνικές παραλίες την εικόνα που είχαν την δεκαετία του ’60, θορυβεί τους πάντες. ΄Ολοι βλέπουν να επέρχεται πτώση του βιοτικού επιπέδου, αδυναμία του κράτους να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος κλπ. Εγώ αντιθέτως, υποστηρίζω ότι όλα αυτά αποτελούν μία θαυμάσια ευκαιρία ριζικής αναθεώρησης της οικονομικής μας ζωής.
Η τερατώδης τουριστική έκρηξη, που άρχισε την δεκαετία του ’60, κορυφώθηκε με τις θορυβούσες και μολύνουσες τα πάντα ορδές μπατιροτουριστών την δεκαετία του ’70, συνεχίστηκε την δεκαετία του ’80 και άρχισε να φθίνει την δεκαετία του ’90, υπήρξε εξαιρετικά αλλοιωτική πολλών πραγμάτων. Αποξένωσε τον Έλληνα από την μακραίωνη και περίτεχνη οικονομική του παράδοση και τον μεταμόρφωσε από παραγωγό σε προαγωγό της παράδοσής του.
Του Αιμίλιου Κωστόπουλου
Σημαίνει η απειλή χρεοστασίου ότι η ζωή σταματάει στο ταμείο; Όχι. Μήπως θα έπρεπε η κυβέρνηση να ησυχάσει τώρα που έκανε την κακή της οικονομική πολιτική, αυξάνοντας φόρους και αφήνοντας τις επενδύσεις στο έλεος της γραφειο-κομματοκρατίας (για γραφειοκρατία και κομματοκρατία πάνε μαζί, στο ίδιο σακάκι βρίσκονται οι τσέπες). Όχι βέβαια. Ορίστε 3 προτάσεις που ξεδιαλύνουν λίγο το θρήνο και την υποκρισία, καθώς στην Ελλάδα στήνεται το θέατρο του παραλόγου αντί της αυτοκριτικής, όταν όλοι μας κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια αφού το πρωί έχουμε λοιδορήσει τα τωρινά χαρακτηριστικά της φυλής μας (ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό της παρεξηγημένης/αποθεωμένης μας ιστορίας που λειτουργεί σα βήμα στις θεωρίες συνωμοσίας είναι η μετατόπιση από κοινωνιολογικές θεωρήσεις σε λαϊκές βιολογίες). (περισσότερα…)
Του Όθωνα Ιακωβίδη
Άκουσα, μαζί με όλο τον Ελληνικό λαό, τον πρωθυπουργό να δηλώνει βαρύγδουπα και επισήμως, από του βήματος της Βουλής, ότι τα μέτρα που παίρνει, είναι εντελώς έξω από τις Αρχές, την ιδεολογία και επιδιώξεις του κόμματός του, αλλά αναγκάζεται να τα εγκρίνει και να τα πάρει, ενώ δεν τα εγκρίνει και δεν τα θέλει. Έμεινα εμβρόντητος και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, διότι τον άκουγα να παραδέχεται ευθέως, ως πραγματικότητες, δύο δραματικές αποκαλύψεις, καθόλου κολακευτικές για το πρόσωπό του και το κόμμα/κίνημα του οποίου ηγείται: (περισσότερα…)
Του Γαβριήλ Πανάγου*
Για να ξεφύγουμε από ένα σύστημα, το οποίο παγκοσμίως δημιουργεί προβλήματα στον εαυτό του αλλά κυρίως πολλές αδικίες στις ανθρώπινες κοινωνίες, πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Βέβαια για κάτι τέτοιο θα υπάρχει αμέσως αντίδραση με απόρριψή του από τους περισσότερους ανθρώπους. Ο άνθρωπος συνηθίζει σε κάτι και νομίζει ότι δεν γίνεται διαφορετικά, του γίνεται αδιαφιλονίκητη πεποίθηση ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει κάτι, προσπαθεί να διορθώσει μερικά πράγματα αλλά πάντα μέσα στο κατεστημένο σύστημα, έτσι λοιπόν δικαιολογημένα λέγεται: «συνήθεια δευτέρα φύσις». Αν κάποιος τον μεσαίωνα υποστήριζε δημόσια ότι η Γη είναι σφαιρική, περιστρέφεται και δεν είναι το κέντρο του κόσμου, οι τότε σοφοί της εποχής, κυρίως θεολόγοι, ή θα τον χαρακτήριζαν ανισόρροπο ή ακόμη και αιρετικό και μπορεί να τον καταδίκαζαν σε θάνατο στην πυρά.
Με αυτά σας προετοιμάζω γι αυτά που θα προτείνω, για να μην τα απορρίψετε αμέσως αλλά απλώς να τα σκεφθείτε ουδέτερα και ίσως να βρείτε και τρόπους βελτίωσής τους, ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν κάποτε μειώνοντας τις αντιδράσεις που προφανώς θα παρουσιαστούν στην αρχή. (περισσότερα…)
Του Γιώργου Κοντογιώργη*
Όλες οι θεωρίες του πολέμου και της ειρήνης λαμβάνουν ως δεδομένη την κρατοκεντρική συγκρότηση της ανθρωπότητας. Με τον όρο κρατοκεντρισμός ορίζουμε την προσέγγιση του συνόλου κοσμοσυστήματος ως του αθροίσματος των κοινωνιών που συνυπάρχουν στον πλανήτη γη. Εκτιμάται δηλαδή ότι η δομή αυτή του κοσμοσυστήματος είναι οριστική, έτσι ήταν ανέκαθεν και, επομένως, θα είναι ανεξέλικτη και στο μέλλον. Απόρροια του γεγονότος αυτού είναι και η επιλογή της νεοτερικής επιστήμης να μη συνδέει το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης με το είδος και, κατ’επέκταση, με την τυπολογία των κοινωνιών παρά μόνο με τη μορφολογία των πολιτευμάτων που απαντώνται στην εποχή μας.
Εντούτοις, το ερώτημα της εξελιξιμότητας ή μη της κρατοκεντρική δομής το κόσμου παραμένει ανοιχτό, όπως ακριβώς και οι φάσεις του ενγένει κοσμοσυστήματος, καθώς από αυτές εξαρτάται το αντικείμενο του πολέμου ή το κοινωνικό πλαίσιο της ειρήνης. (περισσότερα…)
Του Κών/νου Ι. Καρυστινού*
Πώς φτάσαμε ως εδώ?
Η Ελλάδα ως γνωστόν θεωρείται όχι άδικα η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, αλλά και η γενέτειρα της Δικαιοσύνης.
Οι αρχαίοι Έλληνες με την Εκκλησία του Δήμου, εγκαθίδρυσαν την έννοια της δημοκρατικής διακυβέρνησης με την παρουσία και τη συμμετοχή του λαού.
Αυτό το απλοϊκό σύστημα εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων και σήμερα μια δημοκρατική κοινωνία έχει ως στυλοβάτες τις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες: Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική.
Στην Ελλάδα του 2010, οι τρεις αυτές εξουσίες με απόλυτη ευθύνη των κατά καιρούς κρατούντων, είναι τόσο διαπεπλεγμένες μεταξύ τους, που αποτελούν πλέον σημαντικότατο – ίσως τον σημαντικότερο – ανασταλτικό παράγοντα όχι μόνο για την πρόοδο, αλλά ακόμα και την ίδια την υπόσταση του κράτους. Και εξηγώ: (περισσότερα…)
Του Οδυσσέα Σαββόπουλου*
Σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές φορέων και οργανώσεων ακρωτηριασμένων οι ακρωτηριασμένοι εκείνοι που διαθέτουν τα χαρακτηριστικά του πρωταθλητή* και την διάθεση και επιθυμία για ενεργό συμμετοχή στον αθλητισμό και γενικότερα στην ζωή αποτελούν το 0,01 του πληθυσμού, στις αναπτυγμένες χώρες.
National Vital Statistics Report, Vol.47, No 13, December 24, 1998
Δηλαδή στην χώρα μας υπάρχουν τουλάχιστον 1000 περίπου ακρωτηριασμένοι, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον την έντονη επιθυμία / όνειρο να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τις αθλητικές δραστηριότητες και να ζήσουν μια έντονη και γεμάτη ,από όλες τις απόψεις , ζωή.
Πόσοι όμως τα καταφέρνουν ? (περισσότερα…)
Του Δημήτρη Ζιαμπάρα*
Επιτέλους υπήρξε το ρήγμα που απαιτούνταν για να επέλθει το τέλος του παρόντος πολιτικού σκηνικού. Το κυβερνητικό κόμμα πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο και το μείζονος αντιπολίτευσης κόμμα από το κακό στο χειρότερο. Από την μεταπολίτευση και μετά ποτέ η διαφορά στα δύο μεγάλα κόμματα δεν υπήρξε τόσο μεγάλη. (περισσότερα…)
Το 1989, στα δέκα χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του Πουλαντζά, η επιθεώρηση Νέα Κοινωνιολογία (φθινόπωρο 1989, τεύχος 6, εκδόσεις Παπαζήση) δημοσίευσε ένα αφιέρωμα στον σημαντικό στοχαστή. Στο αφιέρωμα προβαλλόταν κυρίως ο ρόλος του ως ανανεωτή της μαρξιστικής θεωρίας και αναφέρονταν οι σχέσεις του με την ευρωκομμουνιστική Αριστερά, καθώς και με κορυφαίους γάλλους διανοητές. Ηταν ένα κλασικό επετειακό αφιέρωμα. (περισσότερα…)
Του Wayne Hall*
Η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης έχει μακρά ιστορία. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα ήταν ανάμεσα στις πιο ριζοσπαστικές ιδέες που υποστήριζαν κορυφαίοι διανοητές και φωτισμένοι πολιτικοί, οι οποίοι αναζητούσαν στις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» την απάντηση σε αιματηρότατους πολέμους και οξύτατους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Σ΄όλη της τη διαδρομή η ευρωπαϊκή ιδέα βρίσκει ιδιαίτερη απήχηση ως ιδέα φιλειρηνική.
Του Αιμίλιου Κωστόπουλου*
Αμφίβολα αποφασιστική στάση επέδειξε η Κυπριακή Δημοκρατία κατά τις διαπραγματεύσεις για τα συμπεράσματα του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, κατορθώνοντας και προτιμώντας να ασκήσει το λεγόμενο μικρό βέτο, δηλαδή να παγώσει ακόμα περισσότερα κεφάλαια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας.
Αναρωτιέται κανείς αν κάτι στις ευρωτουρκικές πολιτικές σχέσεις μπορεί να γλιτώσει τελικά την κατάψυξη. (περισσότερα…)
Του Όθωνος Ιακωβίδη*
Άνοιξε μεγάλη δημόσια συζήτηση, με την κατάθεση του νομοσχεδίου περί «πολιτικής συμμετοχής ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» που έφερε «προς διαβούλευση» η παρούσα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.
Το πνεύμα του νομοσχεδίου, εκπορεύεται και στοχεύει στην κατεύθυνση εμπέδωσης της πολυπολιτισμικότητας, και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ελληνική κοινωνία, όπως έχει αυτή έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια.
Η «πολυπολιτισμικότητα», (όπως παλαιότερα και ο «Διεθνισμός») δεν είναι, γενικώς, μία κακή επιλογή. Ούτε, βέβαια, η νομοθέτηση κανόνων που διασφαλίζουν τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι κακή επιλογή, για οποιονδήποτε άνθρωπο, σε κάθε γωνία της Γής, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. (περισσότερα…)
