Του Γιάννη Σακιώτη
Η προσπάθεια της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου να καταφέρει να μην πέσει στο μάτι της πανίσχυρης δίνης που απειλεί να ρουφήξει στα βάθη του ωκεανού την ελληνική οικονομία, με το πλάνο της ήπιας προσαρμογής δεν απέδωσε.
Ο πρωθυπουργός μίλησε δικαίως για δημοσιονομικό αδιέξοδο που απειλεί την εθνική μας κυριαρχία. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει άμεσα σε μέτρα περιστολής των τρομακτικά εκτεταμένων κρατικών δαπανών.
Δυστυχώς, η εθνική μας κυριαρχία δεν απειλείται. Έχει ήδη απωλεσθεί.
Επειδή έχουμε μια βαθιά εξαρτημένη από ξένα χρηματοδοτικά κέντρα δημόσια οικονομία, έναν ιδιωτικό τομέα που βυθίζεται σε βαθύτατη επίσης κρίση και αδιέξοδα -σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις, πλην τραπεζών, είναι όχι απλά χρεωμένες αλλά υπερχρεωμένες, μπαίνουν εκατοντάδες λουκέτα κάθε εβδομάδα, η ανεργία καλπάζει ανεξέλεγκτη-, επειδή δεν έχουμε παραγωγικό ιστό, επειδή πληρώνουμε άγνωστο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων, επειδή πληρώνουμε τις διοικήσεις 1.000, 2.000 ή 3.000 ΔΕΚΟ (ούτε το υπουργικό συμβούλιο δεν ξέρει πόσες και ποιες είναι, το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός πρόσφατα, καθώς με την διαδικασία των ανοιχτών προκηρύξεων των θέσεων ευθύνης … τώρα καταγράφονται για πρώτη φορά) και τέλος επειδή έχουμε βαριά εξοπλιστικά προγράμματα, από τα οποία είναι μάλλον απίθανο να δραπετεύσουμε, καθώς σοβαρό μέρος του βαρύτατου τιμήματος που πληρώνουμε ως χώρα είναι οι πληρωμές για αγορές πανάκριβων όπλων από τους πιστωτές μας (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία κοκ).
Τι κάνουμε λοιπόν; Ο χρόνος, το κατανόησε πλήρως και ο πρωθυπουργός, τελείωσε.
