Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για την οικονομία είναι επώδυνα. Μακάρι να μπορούσαμε να τα αποφύγουμε. Αλλά, όταν ζούμε ως χώρα με πανάκριβα τοκιζόμενα δανεικά, η διάσωση απαιτεί μικρές και μεγάλες θυσίες από όλους.
Πέρα από το μέγα θέμα της διαφθοράς, που νομίζω κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει εάν είναι 10 ή 100 δις στην διάρκεια της κυβέρνησης ΝΔ -επίσης, κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει το μέγεθος της διαφθοράς στην περίοδο Σημίτη, η γενική εικόνα είναι κάτι σαν … ισοπαλία-, υπάρχει και το ΜΕΓΑ ΘΕΜΑ της Κοινωνικής Συνοχής.
Εάν ο Καραμανλής δεν είχε διορίσει κάπου 700.000 στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, είτε με διαδικασίες ΑΣΕΠ και τύπου ΑΣΕΠ είτε με συμβάσεις είτε μονιμοποιώντας με σχέση αορίστου χρόνου τους 18μηνίτες συμβασιούχους, τότε η Ελλάδα θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Πώς; Πρώτα πρώτα, η ανεργία θα χτύπαγε 20%. Σε μια μη παραγωγική οικονομία δεν παράγονται νέες θέσεις εργασίας και ο ιδιωτικός τομέας ήταν αδύνατον να απορροφήσει έναν τέτοιο μεγάλο αριθμό. Η ευθύνη Καραμανλή είναι ότι δεν δούλεψε καθόλου για την δημιουργία αναπτυξιακών προοπτικών. Ίσως όμως και να μην μπορεί η χώρα.
Η πράσινη ανάπτυξη του Παπανδρέου είναι εξαιρετική προοπτική και θεωρητικά, αν γλιτώσουμε τώρα την χρεοκοπία, σε 5-6 χρόνια θα έχει αποδώσει σημαντικούς καρπούς. Αν είχαμε αδιάφθορο, λειτουργικό και νομιμόφρων κράτος, η αποδέσμευση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λαού μας θα έκανε τους πάντες να τρίβουν τα μάτια τους.
Προσωπικά, έχω υπηρετήσει από το 1990 την θέση για ελεύθερη οικονομία με κανόνες, στην πλατφόρμα της πράσινης ανάπτυξης, η οποία όχι μόνο μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα της ανεργίας αλλά και να δημιουργήσει σε ορίζοντα 10ετίας άλλες 1εκ θέσεις εργασίας.
Αλλά αυτήν την κρίσιμη στιγμή το θέμα δεν είναι η πράσινη ανάπτυξη, αλλά η διάσωση του πλοίου. Ας δούμε πάλι την τακτική μεγάλης κλίμακας προσλήψεων στο δημόσιο. Εκτός από την ανεργία, η αφαίρεση εισοδήματος από 700.000 άτομα θα σήμαινε επιπλέον 350.000 με 400.000 ανέργους,λόγω της ύφεσης στην οποία θα έμπαινε η οικονομία από την μείωση των καταναλωτικών δαπανών. Επιπρόσθετα, αυτοί οι 1 εκατομμύριο νέοι άνεργοι θα γίνονταν ανενεργοί φορολογικά, λόγω πολύ χαμηλού εισοδήματος και μεγάλης μείωσης εσόδων ΦΠΑ από την δραματική πτώση του τζίρου παντού.
Επομένως, ο Καραμανλής, αφού μπορούσε να δανείζεται, δανειζόταν για να κρατάει την κοινωνική συνοχή. Το ελληνικό υπερδημόσιο και τα διαρθρωτικά προβλήματα που ΔΕΝ μπόρεσε να λύσει ο Καραμανλής, αναγκαστικά πήγαν το πράγμα σε αναδίπλωση σε εκείνα που “ξέρουμε καλά”: πελατειακή δομή, πορσωπικό βόλεμα και εντέλει ιδιόμορφη κοινωνική συνοχή α λα ελληνικά.
Ο Καραμανλής δεν έκανε τίποτε λιγότερο από το να ακολουθήσει το κλασικό μοντέλο του παλαιού ΠΑΣΟΚ.
Το θέμα της επιμέτρησης και καταλογισμού της διαφθοράς μένει ανοιχτό και σοβαρό. Για να είμαστε ρεαλιστές όμως, ακόμη και αν σήμερα ξεκινούσε μία επιτυχημένη ανάλογη καμπάνια, δεν θα απέδιδε, μιας και απαιτεί δικαστικούς δαιδάλους, νωρίτερα από 4-5 χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση. Είναι προφανές ότι τα μέτρα ήταν το απαραίτητο τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σχεδόν όλοι για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, με τις μικρότερες δυνατές απώλειες την επόμενη 2ετία – 3ετία.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον Α. Σαμαρά για την μέχρι τώρα υπεύθυνη και σοβαρή στάση του να στηρίξει τα επώδυνα μέτρα.
Και κάτι τελευταίο: Η πρώτη ανακοίνωση της κυβέρνησης για περικοπές υψηλόμισθών θα πρέπει να ξεκινήσει από υπουργούς, βουλευτές και διοικητές. Θα ήταν επίσης ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ η ανάληψη πρωτοβουλίας από τους δικαστές να δεχθούν μείωση 10% των αποδοχών τους για το 2010.
__________________________________
* Πολιτικός επιστήμων, περιβαλλοντολόγος

Αγαπητέ Γιάννη,
Συμφωνώ με τον τίτλο του άρθρου σου και τη γενική άποψή του, αλλά δεν συμφωνώ στο συγχωροχάρτι που δίνεις, τόσο στον ΚΚ όσο και στον ΓΑΠ, λέγοντας για τον μέν πρώτο “Εάν ο Καραμανλής δεν είχε διορίσει κάπου 700.000 στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, είτε με διαδικασίες ΑΣΕΠ και τύπου ΑΣΕΠ είτε με συμβάσεις είτε μονιμοποιώντας με σχέση αορίστου χρόνου τους 18μηνίτες συμβασιούχους, τότε η Ελλάδα θα είχε καταρρεύσει προ πολλού”¨, για δε τον δεύτερο (ΓΑΠ), αποδέχεσαι (ως δικαιολογημένα, που όντως είναι) τα μέτρα που εξήγγειλε και προσπερνάς (όπως οι περισσότεροι) τον πολιτικό αμοραλισμό που χρησιμοποίησε (“έχουτμε σχέδιο”- “λεφτά υπάρχουν”)για να πάρει το τιμόνι στα χέρια του.
Κατ΄αυτό τον τρόπο,δεν στηλιτεύεται η “κομματοκρατία” (οριζόμενη ως η πολιτική πρακτική που προτάσσει το συμφέρον του κόμματος απο το κοινωνικό όφελος)ως ο πραγματικός αίτιος που η Ελληνική οικονομία έχει φθάσει (ή, μήπως, έχει οδηγηθεί;)στο χείλος του γκρεμού.
Διότι, κατά την άποψή μου (και τα φαινόμενα), η κυβέρνηση ΚΚ δεν προέβη στις προσλήψεις (καταστρεπτικές για την οικονομία, όπως έχει αποδειχθεί εκ του αποτελέσματος) για να κρατήσει την οικονομία, αλλά για να εξασφαλίσει ψηφοφόρους (που ούτε αυτό κατάφερε).
Είναι η πάγια πρακτική της “κομματοκρατίας” που καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης διόγκωσε το χρέος σε δυσθεώρητα ύψη και αδιαφόρησε για τη δημιουργία παραγωγικής οικονομίας, πέφτοντας στην παγίδα της “αύξησης της οικονομίας” (επαιρόμενη για τους ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ) με την κατανάλωση μή ελληνικών προϊόντων. Δηλαδή, πλήρης καταστροφή, που έγινε αντιληπτή (από την κοινωνία)μόλις τώρα, που αρκεί ένα μικρό στραβοπάτημα (ή σπρώξιμο) για να πέσουμε στον γκρεμό της απώλειας της κυριαρχίας μας, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι (κράτος).
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο μόνος τρόπος να γλυτώσουμε τα χειρότερα, είναι η καθαρή ματιά στα γεγονότα και η καταδίκη του πραγματικού ενόχου, που είναι η “κομματοκρατία”.
Φιλικότατα
Όθων Ιακωβίδης
Comment από Όθων ιακωβίδης — Φεβρουαρίου 5, 2010 @ 9:01 πμ |
Διαφωνώ βαθύτατα με το επιχείρημα του Κου Σακιώτη περί των προσλήψεων των 700.000 όπως επισημαίνει εύστοχα και Κος Όθων Ιακωβίδης. Με παρόμοια λογική θα πρέπει να ευννωμονούμε τους καταχραστές της Δημόσιας περιουσίας που καταχρέωσαν την χώρα διότι έτσι ανπτύχθηκε σύστημα αλληλουποστήριξης στην Ευρωζώνη !!
Τά μέτρα που εξάγγειλε η Κυβερνηση και οι υποσχέσεις των ιθυνόντων δεν πείθουν τις αγορές, ούτε και τους σκεπτόμενους Ελληνες. Η Κυβέρνηση και η Βουλή δεν δίνουν καν το καλό παράδειγμα περιστολής της σπατάλης.
Χωρίς περιστολή δαπανών του Δημόσιου τομέα καμμία φορολόγηση δεν θα πιάσει τόπο. θα πέσει στο κενό.
Τελικά οι αγορές είναι πολύ πιο ηθικές από τους πολιτικούς Έλληνες και Ευρωπαίους.
Ευρωπαίους που τόσα χρόνια η καταχρέωση της Ελλάδας τους βόλευε για να μας πουλάνε τα άχρηστα υποβρύχια, το άχρηστο C4I, τα Μερσεντές, τα λαδωμένα Ζήμενς, τις Γαλλικές φρεγάτες κτλ. Όλα στου κασίδη το κεφάλι χωρίς να μιλήσομε και για το κατοχικό χρέος της Γερμανίας.
Καλή η καταγγελία της ‘κομματοκρατίας’,΄αλλά θα πρέπει να το εξειδικεύσομε περαιτέρω:
Τι έννοια έχουν οι ευγενικές αναλύσεις διάφορων αναλυτών όταν κατά επίσημα Ευρωπαικά χείλη ”η Ελλάδα αργοπεθαίνει” ? Ανατροπή της σάπιας μεταπολίτευσης χρειάζεται !
Η κατάχρηση δημόσιας περιουσίας από πολιτικούς εκλεγμένους και μη είναι Φασισμός και εσχάτη προδοσία.
Μόνη λύση: η ανατροπή της Μεταπολίτευσης, Κάθαρση με Συντακτική Εθνοσυνέλευση και Εκλογές με απλή αναλογική για γνήσια εκπροσώπιση του Ελληνικού Λαού.
Αυτό είναι συμπέρασμα απλής λογικής.
Βέβαια με την παρούσα παρανοική κατάσταση η απλή λογική μόνο σε ακραία σενάρια μπορεί να οδηγήσει.
Εναλλακτικά η προοπτική είναι μία: ο αργός θάνατος της πατρίδας. Θα το επιτρέψομε ?
Comment από Γιώργος Βαμβακούσης — Φεβρουαρίου 15, 2010 @ 6:51 μμ |
Για μένα ο μεγάλος δημόσιος τομέας δεν είναι η αιτία της κρίσης αλλά αποτέλεσμά της. Αποτέλεσμα δηλαδή των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να εφαρμόσουν πραγματική αναπτυξιακή πολιτική.
Όμως το βασικότερο είναι η εθνική ταπείνωση που νοιώθουμε αυτό το καιρό όλοι οι Έλληνες για τη νέα αρμοστεία, τη νέα κατοχή.
Αδερφέ μου δεν δέχομαι μείωση του μισθού μου ούτε δραχμή. Λύσεις υπάρχουν, και άλλος δρόμος υπάρχει πέραν αυτού που μας υποδεικνύουν τα χρυσά παιδάρια των πρωτευουσών της εσπερίας.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα ηγεσία που να εμπνέει και ένα νέο κίνημα απελευθέρωσης και δημοκρατίας.
Οι Δημοκρατικοί θέλουν να παίξουν ένα τέτοιο ρόλο; Γιατί αν θελήσουν μπορούν.
Comment από Γιάννος Αβραμόπουλος — Φεβρουαρίου 17, 2010 @ 7:12 πμ |