Δούρειος Ίππος

Οκτωβρίου 3, 2009

Κύριοι άξονες πολιτιστικής πολιτικής

1816403634_3132449c88*Του Κώστα Μ. Σταματόπουλου

Η απείρως φτωχότερη μετεμφυλιακή Ελλάδα κι ιδιαίτερα η πολιτισμικά χρυσή δωδεκαετία 1955 – 1967, στην οποία η Χούντα των συνταγματαρχών έδωσε βίαιο τέλος, ανέδειξε σε όλους σχεδόν τους τομείς μεγάλους καλλιτέχνες, δημιουργούς ή ερμηνευτές, χάρη στους οποίους για τελευταία φορά έως τα τώρα, ο Ελληνισμός επέτυχε να μετενσαρκώσει σε νέες υψηλές αισθητικές μορφές την πανάρχαιη ουσία της πολιτιστικής του ιδιοπροσωπείας, πλάθοντας έργα στιβαρά και ευαίσθητα, πρωτότυπα και συνάμα παραδοσιακά, κοσμοπολίτικα κι ωστόσο βαθύτατα ελληνικά, που συγκίνησαν την οικουμένη. (περισσότερα…)

Ιουλίου 18, 2009

Πώς να αφυπνίσουμε την εν υπνώσει “βιομηχανία” της πολιτιστικής μας κληρονομιάς

ÊÁÑÕÁÔÉÄÅÓ ÍÅÏ ÌÏÕÓÅÉÏ ÁÊÑÏÐÏËÇÓΤου Γιάννη Σακιώτη*

Ανοίγει το Μουσείο της Ακροπόλης και ως συνήθως, οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν. Ποντάρουν στο μουσείο ως θέλγητρο για την προσέλκυση τουριστών στην χειμαζόμενη από τη διεθνή κρίση τουριστική μας οικονομία.

Αρκεί όμως ένα μουσείο, που φτιάχτηκε μετά από χίλια βάσανα, για να αφυπνίσει την εν υπνώσει βαριά βιομηχανία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η οποία εάν έμπαινε σε λειτουργία θα έλυνε δια μιας το βαρύ πρόβλημα ανεργίας, δημιουργώντας εκατοντάδες χιλιάδες πρόσθετες θέσεις απασχόλησης, όπου θα μπορούσαν να βρουν ποιοτική εργασία νέοι άνθρωποι;

(περισσότερα…)

Ιουλίου 11, 2009

Η εσαεί ανολοκλήρωτη προσδοκία της αισθητικής

syros2_bΤου Γιάννη Σακιώτη*

Δεν υπάρχει καλλιεργημένος και συνεπής με τις βασικές ελληνο-ευρωπαϊκές πολιτισμικές εγγραφές Έλληνας που να μην βιώνει τον καθημερινό εκμηδενισμό της ύπαρξής του από την αδιάκοπη φασιστοειδή επέλαση της κακογουστιάς και της μαζικής επιβολής της σκυλάδικης/παζαριώτικης αισθητικής των τελευταίων ετών στη χώρα μας.

(περισσότερα…)

Ιουλίου 4, 2009

Ελευθερία ή δημοκρατία; Και τα δύο!

libertyΤου Γιάννη Σακιώτη*

Ο σύγχρονος δημοκρατικός κόσμος, αυτός που συμβατικά αποκαλούμε δυτικός πολιτισμός, εδράζεται υπαρξιακά στο βάθρο της έννοιας της ελευθερίας. Η ελευθερία φυσικά έχει πολλές φιλοσοφικές προσεγγίσεις και αναγνώσεις και αποτελεί μια εξαιρετικά δύσκολο να προσδιορισθεί έννοια, ωστόσο η δυνατότερη φύση της είναι εκείνη που την εκλαμβάνει ως υλικό αγαθό και όχι ως πνευματικό status ή οιονεί κατάσταση. Αυτήν τη φύση της ελευθερίας τη συνέλαβε, εξειδίκευσε και εξέλιξε σημαντικά ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, ο οποίος συνέβαλε στην εμπέδωσή της μέσα από το «τεχνικό» πεδίο της οργάνωσης της δημοκρατίας. Η δημοκρατία βέβαια θέτει περιορισμούς στην ελευθερία και διαμεσολαβείται από έννοιες πιο υλικές, όπως η αρχή του ατομικού συμφέροντος, η οποία όμως βρίσκει την απολεσματικότερη δυνατή ρύθμιση εντός των κανόνων και του αξιακού πλέγματος της οργανωμένης ελευθερίας, αλλά και από αξίες που διασφαλίζουν το κοινό καλό, όπως είναι η πολύκροτη έννοια του δημόσιου συμφέροντος, του πραγματικού και όχι εκείνου που μακιγιάρουν και εξαγγέλουν οι πολιτικάντηδες κάθε είδους προς εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων.

(περισσότερα…)

Ιουνίου 24, 2009

Νοσταλγία για την Μελίνα ή η επαναβαλκανοποίηση της Ελλάδας

museumΤου Α.Δ. Παπαγιαννίδη*

Όχι, αντικείμενο του σημειώματος αυτού δεν είναι να επιχειρήσουμε να γυρίσουμε το ρολόι πίσω – τότε που ο Φρανσουά Μιττεράν (Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ξέρετε) βάδιζε δίπλα από τον Ανδρέα Παπανδρέου και την Μελίνα στην Αρχαία Αγορά επί (πρώτης) Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, τότε που ο Ζακ Ντελόρ (εκείνος ο μυστήριος Πρόεδρος της Κομμισιον) ευθυγραμμιζόταν με τις ελληνικές προτάσεις για άνοιγμα Δύσης-Ανατολης λίγο πριν πέσει το Τείχος, τότε που προσωπικότητες σαν τον Ζακ Λάνγκ ή τον Χόρχε Σεμπρουν (αν δεν τους ξέρετε, τόσο το χειρότερο για σας) συνέπλεαν με τους σχεδιασμούς της Ελληνικής Δημοκρατίας για μια κοινοτική πολιτιστική πολιτική. (περισσότερα…)

Blog στο WordPress.com.